HET MULTICULTURELE DRAMA PAUL SCHEFFER PDF

Vanaf was hij werkzaam als journalist, onder andere als correspondent in Parijs en Warschau. In is hij afgestudeerd in de politieke wetenschappen aan de Universiteit van Amsterdam. In de jaren tachtig bekritiseerde hij het Interkerkelijk Vredesberaad IKV , dat het te laat oog zou hebben gehad voor de positie van dissidenten in de Oost-Europese landen. De toenmalige voorzitter van het IKV Ben ter Veer , die hieraan juist zijn motivatie voor zijn werk in de vredesbeweging ontleende, kon het niet aanvaarden op dit punt door een voormalig lid van de CPN de les te worden gelezen. Op 29 januari schreef hij in NRC Handelsblad een opzienbarend artikel met de titel Het multiculturele drama [1].

Author:Guktilar Zujinn
Country:Nepal
Language:English (Spanish)
Genre:Education
Published (Last):4 July 2013
Pages:473
PDF File Size:8.85 Mb
ePub File Size:12.74 Mb
ISBN:604-4-66496-344-3
Downloads:35649
Price:Free* [*Free Regsitration Required]
Uploader:Samum



Greta Riemersma 24 januari , De uitspraak dat de integratie van nieuwkomers in de Nederlandse samenleving is mislukt, baart geen opzien meer. Twintig jaar geleden was dat bepaald anders, toen NRC Handelsblad een essay met die strekking publiceerde.

Niet te geloven, dat was wat veel mensen die 29ste januari na lezing moeten hebben gedacht. Maar hier was een linkse man aan het woord in een keurige krant als NRC Handelsblad. Dat was even wat anders. Scheffer deed meer ongewone dingen. Hij koppelde zijn betoog aan het aloude sociaaldemocratische verheffingsideaal. Hij schetste een onderklasse van immigranten en vroeg zich af waarom de Nederlandse samenleving die niet naar een hoger plan tilde.

Hij leverde islamkritiek, destijds nog een zeldzaam tijdverdrijf, en laveerde toen naar een onderwerp dat sinds de Tweede Wereldoorlog gevoelig lag: ons nationaal besef, of liever gezegd ons gebrek daaraan, in de ogen van Scheffer.

Hoog tijd dat we bedachten wie we waren, wij Nederlanders, en samengevat welke meerderheidscultuur wij vertegenwoordigden waarnaar de minderheden zich moesten voegen.

Meteen na publicatie ontplofte het publieke debat. Binnen vier maanden verschenen in Nederlandse kranten en weekbladen 53 opiniestukken over de kwestie. De discussie bereikte de Tweede Kamer, mede gestimuleerd door diezelfde Pim Fortuyn. In en kwam er een parlementair onderzoek onder leiding van VVD-Kamerlid Stef Blok, de huidige minister van Buitenlandse Zaken, naar dertig jaar integratie.

In het boek Het land van aankomst uit borduurde hij voort op zijn thema. Sinds is hij hoogleraar Europese studies aan de universiteit van Tilburg en hij schrijft nog steeds voor NRC Handelsblad. Twintig jaar na dato is het tijd voor een terugblik.

Wat is er sindsdien veranderd op dit gebied? De Volkskrant vroeg vijf kenners het essay te herlezen, Scheffer zelf wil niet reageren. Toen Scheffer zijn essay publiceerde, was de tweede generatie ongeveer tussen 10 en 20 jaar oud en hij had het al over een derde generatie die problemen zou geven. Hoor eens, dacht ik, integratie neemt twee, drie generaties in beslag voor je er iets zinnigs over kunt zeggen. Dat bewijst de geschiedenis. Natuurlijk moest dat worden aangepakt. Hij had twee boodschappen: de integratie interesseert niemand iets, we doen er als samenleving niets aan.

Dat was onjuist, we hebben er van alles aan gedaan, ook al in De tweede boodschap was: we kunnen nu al zeggen dat de integratie mislukt is. Daarin heeft hij echt ongelijk gekregen. In zaten verreweg de meeste migrantenkinderen op de mavo of lager. In twintig jaar heeft een enorme verschuiving plaatsgevonden. Hun aandeel op havo en vwo is sterk toegenomen en ze stromen volop door naar hbo en universiteit.

Dat heeft Scheffer niet voorzien. Wat Scheffer schreef was op zichzelf niet zo origineel, maar hij koppelde het aan de sociaaldemocratische traditie van de verheffing van de zwakkeren in de samenleving. Hij was een soort brug tussen links en rechts. Er zitten in het essay hele passages dat Nederlanders een weg-met-ons-mentaliteit zouden hebben. En hij schildert de islam af als onveranderlijk en homogeen, in lijn met het idee van een clash of civilizations dat toen populair was.

De islam werd daarmee voorgesteld als een belangrijke drempel voor integratie. Het is allemaal zo gemakkelijk geroepen… Je ziet deze denkbeelden nu in een radicalere vorm terug bij Forum voor Democratie van Baudet. Daar is Scheffer een van de wegbereiders voor geweest. Het ging uit van de vraag: wat betekent deze problematiek voor autochtonen?

Maar de psychiater legt duidelijk uit waarom die jongens zichzelf zo zien: ze voelen zich mishandeld, onbegrepen en onveilig in de Nederlandse maatschappij. Scheffer stapt daar vrij achteloos overheen. En hij ziet ze ook nog eens als aanstichter van grote problemen in de samenleving, want hij zegt dat slachtoffers makkelijk kunnen veranderen in daders.

Hij heeft er een enorm wij-zijverhaal van gemaakt. Vanuit het autochtone perspectief werd vaak hooghartig gedacht dat andere beschavingen achterblijven bij de westerse. Anil Ramdas noemde dat gevaarlijk en ik ben het daarmee eens. De zelfkritiek die hoort bij de westerse beschaving, de welwillendheid om van andere culturen te leren, is gaandeweg compleet verdwenen.

Het was natuurlijk absoluut niet zijn bedoeling, maar daardoor kon extreemrechts eenvoudig met het document aan de haal. Het is een donker dieptepunt geweest in de manier waarop we over elkaar praten, maar ik heb het gevoel dat we er langzaam uitkomen.

Dat hele wij-zijdenken is niet meer van deze tijd. In en zat hij in de parlementaire commissie integratie onder leiding van Stef Blok. In mijn studententijd in de jaren negentig werkte ik voor een organisatie die onderzoek deed naar de leefbaarheid in bepaalde wijken.

Sommige media berichtten erover alsof het een gezellige smeltkroes was, maar je zag toen al dat er geen natuurlijke cohesie was tussen de autochtone Nederlanders en de etnische groepen.

En als allochtoon hoefde je je helemaal niet in je wiek geschoten te voelen. Hij zei: de saamhorigheid staat op het spel, we moeten echt zorgen dat we de minderheden erbij betrekken, anders verliezen we ze. Ik zeg: er zouden meer Scheffers moeten zijn.

Ik lees veel van hem, als hij op de radio is, stem ik altijd op hem af. De kritiek uit de Kamer was niet mals, ons verhaal was te slap. Onze bevindingen waren een mengelmoes.

De integratie wordt afgeremd op het moment dat een migrant trouwt met iemand uit het land van herkomst, wat destijds voorkwam bij 80 tot 90 procent van de Turkse en Marokkaanse Nederlanders. Daarom verliep de integratie zo traag. Het probleem van Nederland is dat we in ons beleid nauwelijks een relatie leggen tussen immigratie en de invloed ervan op integratie. Het zijn communicerende vaten.

Zolang we geen doordacht immigratiebeleid hebben, zoals bijvoorbeeld Canada, kan de integratie wel tien generaties duren. Vroeger was je meteen verdacht. Het maakte indruk op mij en daarom heb ik hem, toen ik fractievoorzitter was van de VVD, betrokken in discussies over integratie. Ik moet wel zeggen dat ik zijn opvattingen al kende van andere mensen. Bolkestein, Ed van Thijn als minister van Binnenlandse Zaken, de hoogleraren Entzinger en Van der Zwan, allemaal hadden ze het al veel eerder over dit thema.

Scheffers essay heeft een enorme impact gehad, maar in liberale kring werd weleens gezegd: voor ons is het niet zoveel nieuws. Maar het zou best kunnen dat het voor de Nederlandse samenleving een nieuw geluid was omdat het kwam van iemand van de PvdA. Ik ben het met Leo Lucassen eens dat er intussen positieve ontwikkelingen zijn op het gebied van integratie. Er is nog veel werk te doen, maar de cijfers wijzen uit dat het beter gaat. Scheffer heeft aan die ontwikkeling absoluut bijgedragen, hij schreef het goede stuk op het goede moment.

Ik heb als burgemeester van Den Haag in de Schilderswijk en Transvaal zelf gezien dat steeds meer mensen meedoen met de maatschappij, dankzij het onderwijs. Dat is fantastisch. Die wijken hebben nogal een naam, maar dat is onterecht. Er kwamen vooral witte journalisten, witte opiniemakers en witte wetenschappers aan het woord, terwijl het ging over ons, mijn ouders, mij.

In was ik beginnend journalist en ik vond het soms lastig om daarmee om te gaan. De invloed van zijn essay was echt enorm en niet per se op een positieve manier.

Als je Mohammed of Fatima heet, kom je minder snel aan de bak dan als je Gertjan of Marieke heet. Ik neem het hem kwalijk dat hij dat niet heeft benoemd. Dat hebben we gedaan, we kunnen ons aan elk milieu aanpassen, je kunt het iedere Nederlander met een migrantenafkomst vragen.

In witte gezelschappen ben ik vaak de enige vrouw van kleur. Zeker, er zijn excessen, waar de meerderheid van de moslims nooit achter zal staan. Er zijn ook andere problemen in de Marokkaans-Nederlandse gemeenschap, ik hou mezelf echt niet voor de gek. Maar we zijn hard bezig die op te lossen, daar hebben we zelf ook baat bij. In heb ik de Kleurrijke Top opgericht, om te laten zien hoe inclusief Nederland kan zijn.

Dit jaar bestaan we tien jaar, dat betekent tien keer honderd rolmodellen, uit verschillende gemeenschappen. Ze zijn er dus wel degelijk. Er zijn zoveel prachtige voorbeelden van mensen uit migrantengemeenschappen in de zorg, de advocatuur, het onderwijs, de topsport, de literatuur.

We hebben Kamerleden, burgemeesters, florerend ondernemerschap, we dragen bij aan het kapitaal van Nederland. Maar media en politiek blijven maar hameren op de radicale islam en ze hebben van het hele integratiedebat een Marokkanenprobleem gemaakt.

Het lijkt wel alsof we in ons kleine landje klein willen blijven denken. Persoonlijk ben ik er klaar mee. We willen onze eigen stem laten horen. Er is twintig jaar over ons gepraat, dat is afgelopen. Wij vertellen onze eigen verhalen wel.

1N5817 SMD PDF

Paul Scheffer

Inloggen Neem een abonnement Beschaafd briesend stormde hij in februari de trap van de redactieburelen van De Groene Amsterdammer op. Hoewel Scheffer sinds de publicatie van zijn essay Het multiculturele drama in NRC Handelsblad, eind januari van dat jaar, al heel wat kritiek had gehad, voelde hij zich hierdoor bijzonder gegriefd. Was zijn woede over de aantijging van Dewinter terecht, of had de linkse intellectueel Scheffer zich inmiddels bekeerd tot een bekrompen nationalisme met xenofobe trekjes? Zijn voornaamste verwijt aan de politiek en de maatschappelijke elite was dat de problemen die grootschalige immigratie met zich meebrengt stelselmatig werden gebagatelliseerd en dat er veel te weinig werk werd gemaakt van de integratie van nieuwkomers. Scheffer was niet de eerste die een dergelijk geluid liet horen — onder anderen Bolkestein en Fortuyn gingen hem voor — maar nu barstte een maatschappelijk debat los, dat na 11 september nog veel heviger werd. In dit debat heeft Scheffer een belangrijke rol gespeeld, en in zijn nu verschenen boek Het land van aankomst heeft hij niet alleen zijn kritiek uit uitgewerkt, maar beschrijft hij ook welke invloed de vele discussies en ontmoetingen uit de afgelopen zeven jaar op hem hebben gehad. Scheffer poseert in dit boek wel heel erg als het middelpunt van het debat.

BENVENUTO TERZI CARILLON PDF

Hoe groot is het ‘multiculturele drama’ van Paul Scheffer twintig jaar later nog?

Voor hem heeft het multiculturalisme gefaald omdat de gemeenschappen naast elkaar leven en niet integreren, maar ook omdat men de conflicten te veel uit de weg wil gaan. Scheffer vergelijkt de huidige migratie met de vroegere en ziet verrassende gelijkenissen en verschillen. De islam moet kritiek en geloofsafval leren verdragen, een aparte islamzuil is gevaarlijk, openbare scholen mogen geen gescheiden zwemlessen organiseren en hoofddoekjes op school zijn af te raden. Er moet een nieuw "wij-gevoel" komen dat zijn uitdrukking vindt in inburgeringsexamens en ceremonies bij het verwerven van de nationaliteit.

Related Articles